Autor zdecydował się pozostać anonimowy. Teksty prezentują krytyczne spojrzenie na proponowane zmiany oraz argumenty, które – zdaniem autora – przemawiają przeciwko ograniczaniu działalności małych instytucji płatniczych. Postanowiliśmy opublikować ten cykl jako głos rynku i element debaty na temat przyszłości MIP-ów w Polsce. Opinie przedstawione w materiałach są stanowiskiem autora i nie reprezentują stanowiska redakcji Fintek.pl.

UKNF wnosi w piśmie do Ministerstwa Finansów o uwzględnienie dwóch rzeczy w toczących się pracach nad projektem ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu rozwoju rynku finansowego oraz zwiększenia stabilności finansowej na tym rynku, czyli projektem oznaczonym w wykazie numerem UC132: usunięcia z ustawy przepisów o tworzeniu i działalności MIP oraz przepisów przejściowych wyznaczających termin na zakończenie działalności lub złożenie wniosku o zezwolenie krajowej instytucji płatniczej.

Warto tutaj odnotować daty. Opiniowanie projektu UC132 w Rządowym Centrum Legislacji trwało od 23 czerwca do 12 lipca 2026 roku. Pismo nosi datę 15 lipca: trzy dni po zamknięciu terminu.

Co dokładnie robi załącznik

Załącznik wymienia kilkanaście punktów zmian w ustawie o usługach płatniczych. Osiemnaście z nich to zabiegi porządkowe: skreślenie wyrazów „małe instytucje płatnicze” z przepisów o zakresie ustawy, o dostawcach, o nadzorze, o karach, o tajemnicy zawodowej. Punkt jedenasty brzmi natomiast: „skreśla się DZIAŁ VIB”.

DZIAŁ VIB to artykuły od 117f do 117u czyli cała regulacja małej instytucji płatniczej: definicja działalności, limit półtora miliona euro miesięcznie, tryb wpisu do rejestru, obowiązki sprawozdawcze, uprawnienia nadzorcze KNF, sankcje. Jednym punktem znika kategoria prawna, z której od 2018 roku skorzystało 291 podmiotów i w której dziś działa 147.

To nie jest korekta przepisów. To wykreślenie kategorii przedsiębiorców z ustawy.

Trzy terminy, o których pismo nie mówi wprost

Uzasadnienie zapowiada „długi okres przejściowy, w czasie którego podmioty zainteresowane kontynuowaniem działalności będą mogły odpowiednio przygotować się do ewentualnego uzyskania licencji”. Załącznik precyzuje, co to znaczy.

Czternaście dni od ogłoszenia ustawy. Tyle ma trwać stan obecny dla nowych podmiotów. Załącznik przewiduje, że przepisy o wniosku o wpis i o samym wpisie do rejestru tracą moc już po dwóch tygodniach od publikacji. Od tego momentu żaden nowy MIP nie powstanie niezależnie od tego, jak długo formalnie potrwa reszta okresu przejściowego. Rejestr zostaje zamrożony natychmiast.

Dwanaście miesięcy od wejścia w życie. Tyle ma podmiot na złożenie wniosku o zezwolenie KIP, jeśli chce uniknąć obowiązku zakończenia działalności. Na złożenie kompletnego wniosku licencyjnego.

Osiemnaście miesięcy. Tyle mają pozostali na zakończenie działalności w zakresie usług płatniczych.

Kto zdąży złożyć wniosek, może działać dalej „na podstawie dotychczasowych przepisów uchylanych i zmienianych” do czasu jego rozpatrzenia przez KNF. Konstrukcja jest osobliwa: przedsiębiorca ma prowadzić działalność regulowaną na podstawie przepisów, które zostały już z ustawy usunięte, przez czas, którego nikt nie potrafi określić.

Czy dwanaście miesięcy to dużo? Pytanie jest mniej oczywiste, niż się wydaje, bo długość samego postępowania licencyjnego ma tu znaczenie drugorzędne: kto zdąży złożyć wniosek, działa dalej na dotychczasowych zasadach aż do rozstrzygnięcia. Ryzyko leży w dwóch innych miejscach. Pierwsze to przygotowanie kompletnego wniosku o pełną licencję w rok. Drugie, poważniejsze, to skutek ewentualnej odmowy. Dziś podmiot, któremu KNF odmówi zezwolenia, pozostaje małą instytucją płatniczą i prowadzi działalność dalej. Po proponowanej zmianie odmowa po dwóch czy trzech latach oznaczałaby koniec, bo kategorii, do której można wrócić, w ustawie już nie będzie.

Przewidywalny skutek uboczny takiej konstrukcji jest zresztą odwrotny do zamierzonego. Wniosek opłaca się złożyć nie wtedy, gdy podmiot jest gotowy na reżim KIP, lecz zawsze bo to jedyny sposób, by nie zniknąć z rynku po osiemnastu miesiącach.

Czego załącznik nie usuwa

Jest jeszcze jeden element, o którym trzeba powiedzieć od razu. Załącznik usuwa z ustawy małe instytucje płatnicze. Nie usuwa biur usług płatniczych – drugiej polskiej kategorii uproszczonej, opartej na tej samej opcji narodowej z artykułu 32 dyrektywy PSD2. Według danych z samego pisma, na 14 lipca 2026 roku w rejestrze było 147 MIP i 787 BUP.

Propozycja usuwa więc mniejszą z dwóch populacji, a większą zostawia nietkniętą.

W następnej części cyklu opisane zostanie co UKNF przedstawił jako uzasadnienie i dlaczego w piśmie nie pada ani jedna liczba opisująca szkodę.

/materiał zewnętrzny. Autor anonimowy